Legenda

Mówiono, że Klejnot Szafiru nie został znaleziony, lecz odsłonięty — jakby czekał na kogoś gotowego go zobaczyć. Talgat Alim nosiła go rzadko, wiedząc, że nie każdy potrafi unieść jego chłód. Pewnej wiosny przyszło do niej trzech braci. Każdy opowiadał inną wersję tego samego sporu. Ich słowa były pełne racji, a jednak im więcej mówili, tym bardziej prawda się oddalała. Talgat wysłuchała ich w ciszy, po czym położyła Klejnot Szafiru na kamieniu między nimi.

— Nie mówcie. Patrzcie.

W kamieniu każdy zobaczył coś innego: własny gniew, strach przed utratą twarzy, zmęczenie walką. Szafir nie pokazywał faktów — odsłaniał źródło słów. Gdy zapadła cisza, jeden z braci odwrócił wzrok.

— To nie on mnie zranił — wyszeptał. — To ja nie chciałem zobaczyć.

Talgat schowała klejnot.

— Szafir nie daje odpowiedzi — powiedziała. — Porządkuje pytania. A gdy pytania są czyste, prawda nie musi krzyczeć.

Od tamtej pory Klejnot Szafiru służył Talgat Alim tylko wtedy, gdy chaos myśli był głośniejszy niż serce, a człowiek zapominał, że jasność rodzi się z ciszy.