Na skraju spokojnego jeziora, gdzie nocą światło księżyca tańczyło na wodzie, mieszkała Luna Aiana, szamanka łagodności i ukojenia. Była młoda, ale jej dusza niosła spokój starszy niż czas. Nie potrzebowała wielu słów – wystarczała jej obecność, by uleczyć to, czego nie potrafiły dotknąć ręce.

Pewnej nocy, gdy księżyc zniknął za chmurami, do jej chaty przyszła kobieta, której serce rozdzierał ból po stracie dziecka. Luna zaprosiła ją nad jezioro i poprosiła, by spojrzała na ciemną taflę wody. Przez chwilę stały w ciszy. Potem Luna sięgnęła po mały kamyk i delikatnie wrzuciła go do wody. Fale rozeszły się szerokim kręgiem, a między nimi rozbłysło nagłe odbicie księżyca.

– Życie jest jak ta woda – szepnęła. – Fale biorą i oddają, ale jezioro zawsze pozostaje pełne.

Kobieta nie odpowiedziała, ale coś w niej drgnęło – jakby w środku zrobiło się więcej miejsca.
Gdy wróciła do swojej codzienności, smutek pozostał, lecz przestał być ciężarem nie do uniesienia.

Legenda o Lunie Aianie przetrwała jako opowieść o tym, że nawet w największej ciemności można odnaleźć blask, który nie krzyczy, lecz cicho prowadzi.

Intencja
Przynosi nadzieję, towarzyszy w zmianach, koi rozdarte serca i obmywa łzy.