Legenda

Pióra Słowika Luny Aiany były szare, miękkie i tak lekkie, że od samego oddechu rozsypywały się po stole jak suche liście.

W pierwszą ciepłą noc wiosny Luna zapukała do chaty nad wodą. W izbie paliła się jedna świeca. Na posłaniu leżał chory mężczyzna, a przy nim siedziała jego żona, blada od tygodni nieprzespanych nocy.

– Każda noc jest dłuższa od poprzedniej – powiedziała. – Nie wytrzymam następnej.

Luna wysypała jej na dłoń garść piórek i otworzyła okno na ciemność.

– Słuchaj do świtu.

Z zarośli nad wodą odezwał się słowik. Śpiewał długo, bez przerwy, choć nikt go nie widział i nikt mu nie odpowiadał. Kobieta trzymała piórka w zamkniętej dłoni i przestała liczyć godziny. Nad ranem zauważyła, że mąż oddycha spokojniej.

– Słowik nie czeka na dzień, żeby zacząć śpiewać – rzekła Luna o pierwszym brzasku. – Nadziei też nie trzeba światła. Wystarczy, że ktoś jej słucha.

Pióra Słowika zostały w chacie Luny Aiany, rozsypane na parapecie od strony jeziora. Zbierała z nich garść dla każdego, kto czuwał po nocach.