Legenda

Perły Luny Aiany pochodziły z małży, które żyją na dnie jej jeziora. W każdej z nich, głęboko pod lśniącą warstwą, tkwi ziarnko piasku – to, które kiedyś raniło. Luna oprawiła pięć takich pereł w srebrną rozetę, z jedną kroplą zwisającą u dołu.

W noc pełni przyszły nad jezioro dwie kobiety. Przyjaźniły się od dziecka, póki jedno słowo, rzucone w złości, nie rozdzieliło ich na lata. Stanęły na brzegu, każda po innej stronie Luny, i nie patrzyły na siebie.

– Za późno – powiedziała starsza. – Ta rana się nie zagoi.

Luna wzięła dłoń jednej, potem drugiej, złożyła je razem i wsunęła między nie broszę.

– Trzymajcie razem.

Kropla kołysała się przy każdym ich oddechu. Luna opowiadała półgłosem, jak małż owija bolesne ziarnko, warstwa po warstwie, przez długie lata. Kobiety słuchały, nie puszczając rąk.

– Perła nie wyjmuje ziarnka – powiedziała w końcu. – Rośnie wokół niego, aż ból zaczyna świecić.

Od tamtej pory Luna wsuwała Perły w złączone dłonie ludzi, którym słowo stanęło między sercami.