Legenda

Sosnowa Szyszka Talgat Alim nie była ozdobą ani amuletem mocy. Była ciężka od żywicy i czasu. Szamanka mówiła, że trzyma w sobie pamięć tego, co rozwija się powoli i bez świadków. Pewnego dnia przyszedł do niej młody mężczyzna, niecierpliwy i rozdrażniony.

— Robię wszystko, co trzeba — mówił. — A nic się nie zmienia.

Talgat podała mu szyszkę i kazała ścisnąć ją w dłoniach. Była twarda, zamknięta, oporna.

— Otwórz ją — powiedziała.

Mężczyzna próbował, aż w końcu opuścił ręce.

— Nie da się — przyznał.

Talgat skinęła głową.

— Nie dlatego, że jest zamknięta. Dlatego, że jeszcze nie nadszedł czas.

Wskazała na las.

— Szyszka nie pęka od siły. Otwiera się, gdy warunki są właściwe.

Mężczyzna odszedł w ciszy, z szyszką w kieszeni. Nie wrócił szybko. Gdy pojawił się ponownie, był spokojniejszy.

Od tamtej pory Sosnowa Szyszka należała do artefaktów Talgat Alim — przypominając, że wzrost nie odpowiada na pośpiech, a to, co ma się otworzyć, zrobi to wtedy, gdy przestaniemy je zmuszać.