Legenda

Wiejskie kobiety nazywały ją piękną panią i omijały szerokim łukiem. Essen Jara zrywała Belladonnę gołymi rękami – gałęzie o ciemnych liściach, fioletowe dzwonki kwiatów i jagody czarne i lśniące jak oczy kuny.

Latem, gdy jagody dojrzewały, do lasu przyszła młoda znachorka z sąsiedniej wsi. Była zdolna i dobrze o tym wiedziała.

– Znam już wszystkie zioła – oznajmiła. – U sąsiadki dziecko ma gorączkę. Naucz mnie leczyć tak mocno jak ty, a uwarzę napar sama.

Essen zerwała gałązkę i położyła jej na dłoni jeden liść.

– Ile dasz dziecku? Odmierz.

Dziewczyna zawahała się. Essen dołożyła drugi liść, potem trzeci. Słodki, duszący zapach uderzył do głowy, a dłoń znachorki zaczęła drżeć.

– Dwa? – spytała niepewnie.

Essen zgarnęła z jej dłoni dwa liście i cisnęła je w paproć.

– Jeden leczy. Trzy zabijają – powiedziała. – Roślina nie kłamie. Kłamie ręka, która udaje, że wie.

Znachorka wróciła do wsi z jednym liściem i tego wieczoru przyznała przed sąsiadką, że czegoś nie wie. Od tamtej pory Essen pokazywała Belladonnę każdemu, kto chciał leczyć szybciej, niż umiał.