Legenda

Pióra Bażanta Essen Jary nie pochodziły z polowania. Zgubił je ptak, który całe dnie przesiadywał w wysokiej trawie na skraju lasu – tak nieruchomo, że można było na niego nadepnąć. Wtedy zrywał się w powietrze z łopotem i krzykiem, a pióra w paski i cętki sypały się wokół.

Jesienią, po wykopkach, bogacz przysłał do Essen swojego syna. Młodzieniec przybył w lektyce i od razu usiadł w trawie, bo nie chciało mu się stać. Ziewał przy każdym słowie.

– Nic mnie nie cieszy – oznajmił. – Wszystko już było.

Essen przyjrzała mu się spod oka, a potem pociągnęła go za rękaw w głąb wysokich traw. Nagle tuż spod jego stóp coś wybuchło – łopot skrzydeł, przeraźliwy krzyk, chmura piór.

– Biegnij! – krzyknęła Essen.

Młodzieniec rzucił się do ucieczki, potknął o kretowisko i runął w kałużę. Wstał mokry, z sercem walącym jak młot – i nagle zaczął się śmiać.

– Życie nie czeka, aż się obudzisz – powiedziała Essen. – Zrywa się spod nóg i trzeba za nim biec.

Do lektyki wracał pieszo, obok niej, z piórem bażanta, które Essen zatknęła mu za ucho.