Legenda

Malachit w sercu Klejnotu Essen Jary był zielony jak mech po deszczu, poprzecinany falistymi pasmami niczym słoje drzewa. Oprawa wybuchała wokół niego dzikimi liśćmi, tak ostrymi, że drapały palce przy każdym dotyku.

W najkrótszą noc roku okolica zeszła się do lasu na święto. Płonęły ogniska, a krąg tańczących kręcił się coraz szybciej. Tylko młynarz stał pod dębem z rękami skrzyżowanymi na piersi. Od lat robił wszystko tak samo i dawno nikt nie widział, żeby się śmiał.

– Radość jest dla młodych i głupich – warknął, gdy Essen stanęła przed nim.

Essen przypięła mu klejnot do koszuli. Ostre liście zahaczyły o płótno i ukłuły go w pierś.

– Tańcz.

Młynarz się wzbraniał, ale Essen wciągnęła go w krąg. Pierwszy krok był ciężki jak worek mąki. Drugi lżejszy. Po trzecim nie wiedział już, kto kogo prowadzi. O świcie śmiał się i nie umiał przestać.

– Radość nie przychodzi do tych, którzy stoją z boku – powiedziała Essen. – Trzeba po nią wejść w gąszcz, nawet jeśli drapie.

Następnego dnia młynarz przestawił kamień młyński, który od zawsze stał krzywo. Klejnot Malachitu wrócił do Essen z nitką z jego koszuli w ostrych liściach.