Legenda

Wąż Essen Jary przypełzł do niej sam, pewnej wiosny, i owinął się wokół krzewu dzikiej róży. Łuski miał w jasne wzory, tak misterne, że wśród kwiatów łatwo było wziąć go za ozdobę.

Latem przez las przejeżdżał zuchwały wojownik z doliny. Słyszał, że szamanka z lasu jest groźna, a zobaczył piękną kobietę z wiankiem we włosach.

– Ty masz być tą, której boi się cały las? – zaśmiał się. – Rzuć te zioła i jedź ze mną.

Essen spojrzała na niego jak na komara, który nie wie, gdzie usiadł.

– Odejdź, póki możesz.

Wojownik zeskoczył z konia i sięgnął w głąb krzewu po najpiękniejszą różę dla niej. Wąż wystrzelił spomiędzy płatków i zatopił zęby w jego dłoni.

Ręka spuchła mu po łokieć, w nocy trzęsła nim gorączka. Essen przyłożyła do rany okład z ziół. Przeżył, lecz na dłoni zostały mu dwa ciemne znaki – do końca życia.

– W lesie wszystko, co najpiękniejsze, ma kolce albo zęby – powiedziała Essen. – Kto widzi tylko urodę, nie zobaczy zagrożenia.

Wąż został przy Essen Jarze, owinięty wokół róży przy jej progu. Kto przychodził z zuchwałym uśmiechem, gubił go, zanim minął ten krzew.