Legenda

Klejnot Rubinu Tengri Agnijary był ciężki jak kamień z dna potoku i zawsze ciepły, nawet gdy leżał na mrozie. Jego oprawa wiła się spiralami i strzelała w górę jak języki ognia.

Tamtej zimy we wsi u stóp gór zgasła kuźnia. Kowal poparzył się przy palenisku i od tej pory ręce trzęsły mu się na sam widok żaru. Ludzie czekali na podkowy i lemiesze, a on siedział w zimnej izbie.

Tengri zeszła z gór o świcie, gdy szron pokrywał kowadło.

– Boję się ognia, z którego żyję – powiedział kowal. – Moje ręce już nie są moje.

Tengri rozpaliła palenisko. Potem zacisnęła rubin w jego lewej dłoni, a w prawą włożyła młot.

– Trzymaj i uderz.

Pierwsze uderzenie wyszło krzywo. Kamień w pięści zaczął grzać, mocniej z każdym zaciśnięciem palców. Drugie uderzenie zadzwoniło czysto. Przy trzecim kowal patrzył już tylko na żelazo.

Gdy oddawał klejnot, ten parzył jak podkowa zdjęta z kowadła.

– Ten żar nie bierze się z paleniska – powiedziała Tengri. – Rozpala go ręka, która nie puszcza.

Klejnot Rubinu został przy Tengri Agnijarze. Zaciskała go w dłoni zawsze, gdy szła tam, skąd inni zawracali.