Legenda

– Nie umiem płakać.

Tak przywitał Lunę Aianę stary rybak, zanim zdążyła o cokolwiek zapytać. Siedział na pomoście w szarej godzinie przed wschodem słońca, a jego łódź od roku leżała dnem do góry.

Wiosną jego brat wpadł pod pękający lód. Rybak wyciągał sieci sam, wrócił do domu sam i od tamtej chwili nie uronił ani jednej łzy.

– Woda zabrała mi brata – powiedział. – A łzy zabrała razem z nim.

Luna podeszła do zarośli powoju. Krople Rosy zbierała tylko z jego białych trąbek, które otwierają się o świcie i zamykają, gdy wzejdzie słońce. Strząsała je do glinianej czarki, kwiat po kwiecie, aż czarka się napełniła. Potem zmoczyła dłonie i obmyła rybakowi twarz.

– Nie wycieraj.

Krople spływały po zmarszczkach, po siwej brodzie, na ręce. Po chwili nie dało się już rozpoznać, które są rosą, a które nie.

– Rosa nie zostaje długo – rzekła Luna. – Ale po niej łąka oddycha świeżej.

Wzeszło słońce i powój zaczął zwijać kwiaty. Rybak odwrócił łódź i zepchnął ją na wodę. Na pomoście została czarka – dla następnego, kto przyjdzie nad wodę bez łez.