Legenda

Słonecznik Erkinai Aru od świtu do zmierzchu obracał głowę za słońcem, a nocą czekał zwrócony na wschód, zanim jeszcze się rozjaśniło.

W porze żniw Erkinai zajrzała do osady na skraju stepu. Pod murem ojcowskiego domu młodej tkaczki rósł słonecznik – chudy, blady, wygięty w stronę, gdzie mur się kończył. Tkaczka siedziała obok nad krosnem. Tkała wzór ojca, ten sam od lat.

– Robię wszystko, jak trzeba, a nic mi nie rośnie – powiedziała, nie podnosząc głowy.

Erkinai spojrzała na słonecznik, potem na nią.

– Zupełnie jak ty – rzuciła.

Przyniosła z szopy motykę i wcisnęła tkaczce w ręce.

– Przesadź go.

Tkaczka długo kopała przy murze. Korzenie sięgały głębiej, niż myślała, i trzymały się ziemi uparcie. Kiedy wreszcie wyciągnęła roślinę, zaniosła ją na otwarte pole i zasadziła w pełnym słońcu.

– Nie jesteś słaba – powiedziała Erkinai. – Stałaś w cieniu. Nawet jeśli to cień kogoś, kto cię kocha.

Gdy przyszły pierwsze przymrozki, tkaczka przyniosła Erkinai tarczę pełną nasion i pierwszą tkaninę we własny wzór – żółtą jak słonecznikowe płatki. Słonecznik Erkinai Aru co roku wysiewał się z tych nasion.