Legenda

Sztylet Erkinai Aru wyglądał jak klejnot – w rękojeści lśnił kamień w kształcie tarczy, a długie ostrze zwężało się jak sopel. Erkinai miała go zawsze pod ręką. Przecinała nim więzy: pęta, sieci, każdy sznur, który trzymał coś żywego w miejscu.

Na wiosennym targu koni Erkinai zatrzymała się przy zagrodzie młodego hodowcy. Sprzedawał zwierzęta, których nie kochał, i odwracał głowę za karawanami ciągnącymi na zachód. Na nadgarstku nosił wytarty rzemień – przysięgę złożoną ojcu, że nigdy nie opuści stada.

– Ojciec od pięciu lat leży w ziemi, a ja wciąż pilnuję jego koni – powiedział.

– Twój ojciec nie żyje – odparła Erkinai. – Ty jeszcze tak.

Wyciągnęła sztylet i podała mu rękojeścią naprzód.

– Tnij.

Chłopak długo trzymał ostrze przy rzemieniu. Skóra była twarda, wrośnięta w nadgarstek jak kora. Wystarczył jeden ruch.

– Ojciec chciał, żebyś był wolny, a nie żebyś pilnował jego koni – powiedziała Erkinai. – Ten sztylet tnie wszystko, co trzyma, choć dawno umarło.

Wieczorem w trawie przy zagrodzie leżał przecięty rzemień, a na zachód odjeżdżał jeden jeździec z dwoma końmi. Erkinai otarła ostrze o rękaw i ruszyła dalej – na stepie zawsze czekał kolejny sznur.