Legenda

Kompas Tallulah Totonki zrobili dawno temu ludzie rzeki – z kości, srebra i ciemnego drewna. W środku wyryli drzewo o rozłożystych korzeniach, wokół niego krąg znaków nieba, a niżej sierp księżyca pełen gwiazd i parę rozpostartych skrzydeł. Igły nie miał wcale.

W bezksiężycową noc Tallulah znalazła pod starym drzewem nad rzeką chłopca. Spał zwinięty między korzeniami, bosy, z rękami wciśniętymi pod pachy.

– Uciekłem – powiedział, gdy otworzył oczy. – U nich zawsze byłem obcy. Nigdzie nie pasuję.

Tallulah usiadła obok i położyła mu kompas na dłoni. Chłopiec obracał go długo, szukając, w którą stronę wskazuje.

– Połóż drugą rękę na korze.

Kora była szorstka i jeszcze ciepła od dnia. Pod palcami czuł, jak pień ledwie wyczuwalnie kołysze się w wietrze znad rzeki. Przez gałęzie prześwitywały gwiazdy – te same, które wyryto na kompasie.

– On nie wskazuje drogi – powiedziała Tallulah. – Pokazuje, do czego należysz. Do tego drzewa, do rzeki i do nieba nad nią.

Kompas został przy Tallulah Totonce. Chłopiec został przy rzece – i nikt już nie nazywał go obcym.