Legenda

Gdy na wiosnę ruszyły lody, rzeka wylała tak szybko, że woda wdarła się do szopy cieśli, zanim zdążył zabrać narzędzia. Deski, z których budował łodzie, odpływały jedna za drugą. Tylko Tataraki Tallulah Totonki stały w zakolu gęstą kępą, a wiatr kręcił nad nimi małe wiry.

Tallulah podpłynęła łodzią pod szopę. Cieśla siedział na dachu i machnął na nią ręką.

– Sam sobie poradzę – krzyknął. – Zawsze sobie radziłem.

Nurt podmył ścianę. Szopa przechyliła się i cieśla wpadł do wody. Prąd porwał go w stronę zakola.

– Chwyć się! – zawołała Tallulah, wskazując kępę.

Złapał jedno źdźbło i poczuł, że zaraz pęknie. Złapał garść – i kępa wytrzymała. Cała łacha uginała się pod nim, ale nie puszczała, bo pod wodą korzenie splatały się ze sobą jak palce.

Tallulah wciągnęła go do łodzi.

– Tatarak nie łamie się, bo nigdy nie stoi sam – powiedziała. – Każde źdźbło trzyma się korzeniami innych.

Latem cieśla budował nową łódź na brzegu, a sąsiedzi nosili mu deski. W burtę wplótł suszony tatarak od Tallulah.