Legenda

Nie każde pióro należało do ptaka, który potrafi latać. Sowie Pióra Talgat Alim pochodziły z chwil, w których nie wolno było mówić. Szamanka zbierała je rzadko — tylko wtedy, gdy cisza stawała się gęstsza niż słowa. Pewnej nocy do jej ognia przyszła kobieta, która zadawała wiele pytań, lecz na żadne nie czekała. Przerywała sama sobie, gubiła sens w pośpiechu. Prosiła o radę, ale nie potrafiła usłyszeć odpowiedzi. Talgat sięgnęła po Sowie Pióra i położyła je na ziemi między nimi. Sowa na jej ramieniu nie poruszyła się ani razu.

— Zamilknij — powiedziała tylko.

Minęła długa chwila. Potem jeszcze jedna. Kobieta zaczęła słyszeć: trzask drewna, własny oddech, drżenie myśli, które wcześniej zagłuszała mową. Zrozumiała, że odpowiedź była w niej od dawna — tylko nie miała gdzie wybrzmieć.

Gdy wstała, Talgat zebrała pióra.

— Sowa widzi, bo nie spieszy się z głosem — rzekła cicho. — Kto chce wiedzieć więcej, musi najpierw nauczyć się milczeć.

Od tamtej pory Sowie Pióra należały do artefaktów Talgat Alim — używanych nie po to, by coś dodać, lecz by odjąć to, co zbędne, aż sens sam stanie się słyszalny.