Legenda

Drwale z puszczy gadali, że Eldana Saryn rozumie wrony lepiej niż ludzi. Jej Pióra Wrony pochodziły spod starych brzóz na skraju ścierniska, gdzie co wieczór zlatywało się na noc całe stado – czarne jak sadza, związane u nasady łykiem.

O zmierzchu przyprowadziła tam młodego skrybę z miasta, który od tygodni nie spał.

– W głowie mam taki hałas, że nie słyszę samego siebie – powiedział. – Przeganiam jedne myśli, wracają drugie.

Nad brzozami ciemniało od skrzydeł. Wrony nadlatywały ze wszystkich stron, kłóciły się o gałęzie, zrywały i siadały na nowo. Wrzask był taki, że skryba zasłonił uszy i zamachnął się ręką.

– Niech krzyczą.

Eldana posadziła go na pniu i usiadła obok. Z każdą chwilą ptaków na niebie ubywało. Każdy znajdował swoją gałąź i swoje miejsce przy sąsiedzie. Gdy zapadła noc, nad ścierniskiem słychać było już tylko szelest piór.

– Myśli są jak wrony – powiedziała Eldana. – Przeganiane krzyczą coraz głośniej. Zostawione w spokoju same znajdują sobie gałąź.

Tej nocy skryba przespał do świtu. Od tamtej pory Eldana zabierała pod brzozy każdego, kto przychodził z hałasem w głowie, a na drogę dawała mu jedno z Piór Wrony.