Legenda

Tengri Agnijara rzadko zdejmowała Rękawicę Sokolnika. O świcie siadał na niej jej sokół, o zmierzchu wracał na nią z gór, a w ciągu dnia uczyła na niej latać młode ptaki. Skóra była gruba, wyszywana w zygzaki, z rzemieniem i frędzlem, który kołysał się przy każdym ruchu.

Wczesnym latem, w dniu pierwszego lotu młodego sokoła, przyszła do niej matka z doliny.

– Mój syn chce odejść za góry – powiedziała. – Świat go poharata. Nie puszczę go.

Tengri bez słowa zsunęła rękawicę, wsunęła ją kobiecie na dłoń i posadziła na niej młodego ptaka.

Ptak był cięższy, niż matka się spodziewała. Szpony wbiły się w skórę tak mocno, że zabolało. Skóra wytrzymała. Młody sokół przestępował z nogi na nogę i patrzył w dal.

– Podnieś rękę.

Ramię drżało. Matka uniosła je powoli, a sokół odbił się i zniknął za granią. Na dłoni został tylko ciężar, którego już nie było.

– Rękawica nie służy do trzymania ptaka – rzekła Tengri. – Jest po to, żeby mógł z niej bezpiecznie odlecieć.

Od tamtej pory Tengri zdejmowała Rękawicę Sokolnika jeszcze z jednego powodu: dla tych, którzy nie umieli kogoś puścić.