Legenda

Na stepie opowiadano, że twarz na Talizmanie Słońca Erkinai Aru uśmiecha się tylko w cudzej dłoni. Był to okrągły krążek w obwódce z meandra, a faliste promienie słońca rozchodziły się na nim jak rozwiane włosy.

Tamtej zimy osada przestała wychodzić z domów. Śnieg sięgał okien, dni były krótkie jak oddech, a ludzie siedzieli każdy w swoim kącie i czekali, aż coś się zmieni.

W najdłuższą noc roku Erkinai zastukała do każdych drzwi i nie odchodziła, póki ktoś nie wyszedł. Zebrała wszystkich pod jednym dachem.

– Po co to wszystko? – mruknął garncarz. – Wiosna i tak nie przyjdzie szybciej.

Erkinai włożyła talizman w dłoń kobiety siedzącej najbliżej.

– Podaj dalej.

Metal był lodowaty w pierwszej dłoni i ciepły w dziesiątej. Kto go trzymał, mówił jedno słowo o lecie: poziomki, jaskółki, wiatr w trawie. Dzieci wykrzykiwały swoje słowa najgłośniej. Gdy talizman wrócił do Erkinai, w izbie wszyscy się śmiali.

– Słońce nie świeci dla siebie – powiedziała. – Jego ciepło rośnie, kiedy przechodzi z ręki do ręki.

Zwyczaj przetrwał: w najdłuższą noc roku ludzie stepu podają sobie z rąk do rąk okrągły kamień albo monetę, na pamiątkę Talizmanu Słońca Erkinai Aru.