Legenda

Tulipany Tengri Agnijary rosły na stoku nad osadą i zakwitały, zanim zszedł śnieg. Czerwone na białym, z liśćmi ostrymi i wygiętymi jak szable.

Na przedwiośniu osada obchodziła święto wiosny. Przy ognisku miała zaśpiewać najmłodsza z dziewcząt. Gdy przyszła jej kolej, uciekła w ciemność.

Tengri znalazła ją za szopą, z twarzą w kolanach.

– Zaśpiewam za rok – wymamrotała dziewczynka. – Kiedy przestanę się bać.

Tengri wzięła ją za rękę i poprowadziła stokiem w górę, po skrzypiącym śniegu. Zatrzymała się przy płacie, z którego sterczały cztery pąki.

– Klęknij.

Dziewczynka uklękła. Dotknęła płatka, pewna, że będzie zmarznięty. Był chłodny i sprężysty, pełen życia. Wokół łodyg śnieg topniał w małe, okrągłe kręgi.

– Ten kwiat też nie wie, czy wróci mróz – powiedziała Tengri. – Ale nie czeka, aż zejdzie cały śnieg. Gdyby czekał, nikt by go nie zobaczył.

Dziewczynka wróciła do ogniska z jednym tulipanem we włosach i zaśpiewała, choć głos jej się łamał. Od tej pory Tengri zrywała Tulipany tylko dla tych, którzy się bali.