Legenda

W dolinie powtarzano, że Tengri Agnijara nigdy nie mówi, którędy iść – zostawia pióra. Miała ich tylko trzy – sokole, sztywne, z kępką puchu u nasady, który drżał przy najlżejszym podmuchu.

Późną jesienią na przełęcz weszła rodzina wędrowców z mułami objuczonymi dobytkiem. W połowie drogi zeszła mgła. Gęsta jak mleko, tak że ojciec nie widział łba pierwszego muła.

Tengri zastała ich skulonych pod skałą.

– Zawracamy – oznajmił ojciec. – Nie pójdę dalej, skoro nie widzę szczytu.

Tengri nie spierała się. Zrobiła kilka kroków w biel i wbiła pióro w szczelinę skały. Potem drugie, trochę wyżej, i jeszcze trzecie.

– Do następnego.

Szli od pióra do pióra. Gdy dochodzili do trzeciego, Tengri wracała po pierwsze i wbijała je znów przed nimi. Dzieci zaczęły je liczyć. Ojciec przestał podnosić wzrok ku górze.

Pod wieczór mgła została w dole, a nad nimi otworzyło się niebo.

– Szczytu nie musieliście widzieć. Wystarczyło następne pióro.

Do dziś wędrowcy na przełęczy wbijają w skałę pióro dla tych, którzy idą za nimi.